خانه / یادداشت / خونه مجلسی

خونه مجلسی

خونه مجلسی

تصویر : مجید کمالپور

مهدی پایدار

خونه ی مجلسی یا به زبان اصلی ما دهاتی ها، خونه ی مَگلسی، یکی از اتاق های فوق العاده استراتژیک برای هر منزل بود.

همیشه بهترین اتاق صاحبخانه همین خانه ی مجلسی بود. بسته به نوع زندگی صاحبخانه و نوع درآمد شان این خونه دکوراسیون متفاوتی داشت.

اون عزیزانی که خیلی با کلاس تر بودند، نوع دکور سقف را که عمدتاً از چَندل یا تنه درخت خرما ( تِنگ) بود را با پارچه های رنگی زیبا پوشش می‌دادند که در آن زمان کار حرفه ایی به حساب می آمد.

بوی خاص این اتاق ها که کمتر از بقیه اتاق ها استفاده می‌شد یک بوی عجیب و غریب بود. مخلوطی از بوی کاهگل، چندل، تِنگ ،پارچه، قالیچه های مویی و دستباف و…

گاهی به مرور زمان کاربری خونه های مجلسی تغییر می کرد و به تناسب وسع خانواده، خونه مجلسی جدیدی بنا میشد و خونه ی قبلی اول تبدیل به مطبخ میشد و در آخر گاهی به خانه ای میشد که ستوران را درآن میخ طویله می کردند یا تبدیل به کاهدان میشد.

موقعی که مهمان خاص و با کلاسی می آمد بچه ها از ورود به خونه مجلسی منع میشدند. یک روتین خاصی که در بیشتر جاها بدان عمل میشد.

خونه ی مجلسی معمولا در فضایی جدا از دیگر خانه ها ساخته می‌شد. به نوعی تک‌ خانه در گوشه ای نزدیک به درب اصلی حیاط بنا میشد. حتما به این نکته توجه داشتند که می بایست مهمان غریب، راحت باشد و زیاد ارتباطی با ساختمانی که اهل منزل در آن بودند نداشته باشد.

خونه ی مجلسی با عرض کم و طول زیاد بود. طاقچه های زیبا و خاصی که در حال حاضر به فراموشی سپرده شدند. در روستا ها معمولا یک در داشت اما در شهر گاهی سه دری و گاهی پنج دری بودند. در بیت کدخدا و خوانین قاعده سه دری و پنج دری کاملآ رعایت میشد.

گاهی به واسطه نزدیکی خونه ی مجلسی به درب اصلی حیاط، وسایل پذیرایی مثل چای و قلیون همیشه آماده بود که اگر رهگذری و در راه مانده ای نیاز به استراحت داشت بدون دق الباب وارد شود و خودش از خودش پذیرایی کند.

Share in whatsapp «به اشتراک گذاری در واتس آپ»

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *